Kort Verhaal | Gedroogd Fruit

Ik laat een bad vollopen. Tot 4.3 centimeter onder de rand. Er komt stoom van het wateroppervlak naar boven gedraaid en geslingerd. De figuren die ik in de stoom zie, zijn onregelmatig. Net als de brug van jouw neus. Voorzichtig dip ik mijn grote teen in het water. Godver. Mijn teen gloeit na van de hitte en begint te kloppen. Met een ritmisch dreunend gevoel herinnert mijn grote teen mij aan de hitte van het water. De golven in het water golven. De mensen op de straat mensen. De huilers bij Lenie ’t Hart huilen.

Ik laat mij het water in zakken. Het water klotst over de randen en vult de vloer van de badkamer. Een sompige badmat midden in een plas water. Mijn ondergoed op de grond wordt nat. Het lichte roze kleurt donkerder en de zachte stof wordt plakkerig. Het doet mij denken aan de gevechten die ik voerde op het toilet tijdens schoolzwemmen. Mijn natte broekje rollend over mijn billen naar mijn bovenbenen. De haast die ik in mijn hart voelde. “Snel plassen, anders denkt de klas dat je aan het poepen bent.”

Mijn huid kleurt rood en mijn lijf begint net als mijn grote teen te bonken. Nog altijd even ritmisch. Het scherpe bonken veranderd in dof gedreun, wat zich weer verder evolueert in ritmisch gloeien. De hitte grijpt mij bij mijn strot. Benauwd. De stoom vult de badkamer. Mijn zicht wordt waziger. De stoom vult mijn gedachten. De ruimte wordt kleiner en ik vergeet mijn lichaam te voelen. Ik waan mij in een baarmoeder.

Zwemmend door de tijd en ruimte.

Onder het water zie ik een schim, van wat voorheen nog mijn lichaam was. De moedervlek op mijn heup is als een stukje brood in een beker melk. Een donkerbruin vlekje dobberend door een witte waas.

Mijn vingertoppen drogen uit en nemen de eigenschappen van gedroogd fruit aan. Rimpelig en totaal nutteloos. Ik weet nog dat ik aan jou vroeg of we samen oud zouden worden. Je wist het niet zei je. Je geloofde niet in ware liefde. In gedachte wist ik dat jij onze liefde bedoelde.  Je geloofde niet in ons. Ik probeerde jouw woorden uit mijn gedachten te wissen. Maar verder dan gedroogde-pruimen-vingers zijn wij nooit komen.

Geef een reactie